เมื่อก่อน ชีวิตส่วนใหญ่ผ่านมาด้วยความสุข

ความรักความอบอุ่นมาจากครอบครัวที่เราอยู่มาตั้งแต่เด็กๆ

เวลาสนุก ก็คงเป็นเวลาที่ได้เล่นกับวาลียา ชากริส ฌาดา

รวมถึง ลาติ๊ด คอลิบ ฮัมซะ ฮาลีฟ นิชาฏ ยายมะฮฺ มูฮัมหมัด หนูมุด

แอบซ่า ก็ต้องยายนา กะวาเรส

ใช่ว่าจะมีแต่เรื่องสนุก บางทีเราทุกคนก็ทะเลอะกันเอง

เป็นเรื่องธรรมดา ที่คนอยู่ร่วมกัน คิดอะไรไม่เหมือนกัน จะทะเลอะกัน

แต่เราก็ให้อภัยกันได้ เพราะเรามีสายสัมพันบางอย่างที่เหนียวแน่นกันอยู่แล้ว

ชีวิตนุกหนานไปวันๆ โดยเฉพาะแม่ไร้สาระไม่มีใครเกิน (บ้านเราไม่เคยมีสาระ)

ส่วนดาก็แนวๆครึมๆ ฟอร์มไปงั้นแหละ จริงๆก็แอบๆเพี้ยน ฮ่าๆ (แต่หวงลูกสุดๆ)

กาลิบ กับแม่นอมก็เหมือนพ่อแม่คนที่2 มีบุญคุณกะเด็กๆในสังกัดทุกคน

อารี กะมายูซปก็ดี ถึงแม้ไม่ค่อยได้มีเวลาคุยด้วย เป็นคนสปอร์ทมีน้ำใจ

ป้าดา กะลุงอาบีดีนก็ยุแถวๆนี้แหละ แต่เหมือนจะยุกันไกล งิงิ

แต่ยังไงรอยยิ้ม และรอยน้ำตาที่เกิดจากที่ที่เราจากมามันก็ได้ผ่านไปแล้ว

ไม่มีแม่ไว้คอยแหย่ว่า อ้วน กินมากระวังอ้วนนะ

ไม่มีดาไว้คอยหลบ หนีขึ้นห้องกัน เวลาดามา (เพราะดาขี้บ่น)

ไม่มีวาลียา ไว้คอยถีบตกเก้าอี้ เวลายายยาเถียงขึ้นมา

ไม่มีชากริส ทาสรับใช้ผู้จงรักภักดี ไว้ตบหัวเวลาเล่นเกมแล้วไม่ยอมไปอาบน้ำ ละหมาด

ไม่มีฌาดา ยายแสบประจำบ้าน ให้พูดกะเราว่า "พี่ริษโหด...."

ไม่มีทุกคนที่ไม่ว่าจะไปไหนก็มองเห็น แล้วอุ่นใจ

กว่าชีวิตจะมาถึงวันนี้ ก็มีบุคคลเหล่านี้แหละ ที่ทำให้เราเป็นเรา

ขออัลลอฮฺทรงคุ้มครองบุคคลที่ข้าพเจ้ารักเหล่านี้ และทรงนำทางให้ขึ้นสวรรค์ทุกคนเลย (ขอมากไปป่าวเนี้ย)

ภาพความทรงจำทุกอย่างจะอยู่ในใจตลอดไป แล้วเราจะต้องกลับมาเจอกันนะ

ในที่สุดเราก็ต้องเดินจากมา เพื่อที่จะไปสร้างครอบครัวใหม่กับพี่อัสรี่ ผู้ชายที่เรารักมากที่สุด